Kultura tajska opiera się na trzech rzeczach, z którymi przyjezdny styka się pierwszego dnia: buddyzmie therawada, monarchii i pewnym wyobrażeniu o spokoju społecznym, które Tajowie nazywają kreng jai — niechęci do przysparzania komukolwiek kłopotu. Dlatego otwarta konfrontacja jest tu rzadka i bardzo źle odbierana.
Buddyzm
Około dziewięćdziesięciu trzech procent Tajów to buddyści therawady. Świątyń jest około czterdziestu tysięcy, a większość mężczyzn nadal przyjmuje na jakiś czas święcenia mnisie — czasem na tydzień, czasem na porę deszczową. O świcie mnisi chodzą ulicami z misami jałmużnymi (tak bat), a to, co dostaną, jest ich posiłkiem tego dnia; po południu już nie jedzą.
Na rogu niemal każdej działki, od wiejskich podwórek po podjazdy wieżowców, stoi domek duchów ze świeżymi kwiatami i szklanką czerwonej fanty dla ducha wysiedlonego przez budynek.
Obyczaj
- Wai — złożone dłonie i lekki ukłon — służy do powitania i podziękowania. Pierwszy kłania się młodszy.
- Głowa jest najwyższą częścią ciała w każdym sensie: nigdy nikogo po niej nie klep, nawet dziecka.
- Stopy są najniższą. Nie wskazuje się nimi, nie kładzie ich na meblach, nie przekracza jedzenia ani człowieka.
- Buty zdejmuje się przed świątynią, przed domem i przed wieloma małymi sklepami.
- Kto podnosi głos publicznie, traci twarz sam — nie ten drugi.
Święta
Songkran, 13–15 kwietnia, to tajski Nowy Rok. Zaczął się od delikatnego polewania wodą dłoni starszych i posągów Buddy; dziś to trzy dni ogólnokrajowej bitwy na wodę i nikt nie jest z niej zwolniony.
Loi Krathong, w listopadową pełnię, wypuszcza na rzeki dziesiątki tysięcy tratewek z liścia bananowca ze świeczką i kadzidełkiem, które zabierają pecha minionego roku. W Chiang Mai zbiega się to z Yi Peng, gdy w tym samym czasie w niebo idą papierowe lampiony.
Muay thai
Muay thai, sztuka ośmiu kończyn — pięści, łokci, kolan i goleni — jest sportem narodowym i znacznie starszym niż ring. Każda walka zaczyna się od wai khru ram muay, powolnego tańca, w którym zawodnik oddaje cześć nauczycielowi, przy dźwiękach piszczałki i bębnów.
Rzemiosło i kolor
Tajski jedwab odrodził się po wojnie i tka się go przede wszystkim na północnym wschodzie; górskie społeczności północy — Karenowie, Hmongowie, Akha, Lisu — tkają, haftują i pracują w srebrze według własnych wzorów. Każdy dzień tygodnia ma kolor: żółty należy do poniedziałku, dnia urodzin króla Bhumibola, i dlatego przy królewskich rocznicach żółć jest wszędzie.